Šadrvani su javne česme u dvorištu džamija, medresa, tekija, karavan-saraja, hanova i hamama. Služe kao mjesto obrednog umivanja većeg broja ljudi ali i imaju iznimnu dekorativnu svrhu.
Imaju standardizirani oblik i konstrukciju. Iz manjeg bazena voda se prelijeva u veliki bazen, a iz njega je otječe kroz 6 ili 8 otvora – slavina.
Potječu iz Persije, a preko Arapa i Turaka su dospjeli i u Mostar.
Prema većini izvora, u Mostaru je povijest zabilježila pet javnih šadrvana: u dvorištima Karađoz-begove, Koski Mehmed-pašine, Ćejvan Ćehajine i Hafiz-hodžine džamije, i najveći, pred medresom Roznamedži Ibrahima.
Mostarski su šadrvani po nečemu i posebni. Svi su natkriveni krovom od kamenih ploča, koji se oslanjao na 6 ili 8 stupova povezanih lukovima.
Danas su preostala dva. Šadrvani pred Karađoz-begovom i Koski Mehmed-pašinom džamijom i oba služe izvornoj namijeni. Izgrađeni su u drugoj polovici 18. stoljeća.
Šadrvan pred Ćejvan Ćehajinom džamijom srušen je 1885. godine, pred Hafiz-hodžinom džamijom 1932. godine, a pred Roznamedži Ibrahimovom medresom 1940. godine.
